NEO Ceiling plafondgemonteerde behandelunit – een kostenefficiënte manier om uw tandartspraktijk uit te breiden

NEO Ceiling plafondgemonteerde behandelunit – wat een tandheelkundig ondernemer moet weten over het uitbreiden van zijn patiëntenbestand en praktijk

“Een nieuwe praktijk beginnen is ontzettend moeilijk en kost enorm veel tijd en geld.” Dit is een veelgehoorde opmerking onder tandartsen en mondhygiënisten. Natuurlijk is iedere situatie anders, maar laten we deze uitdaging eens vanuit één perspectief bekijken.

Ondernemerschap draait vaak om vrijheid: zelf beslissingen kunnen nemen en verantwoordelijkheid dragen voor zowel successen als tegenslagen. Voor velen betekent het dat ze hun eigen koers kunnen bepalen en kunnen werken op een manier die aansluit bij hun eigen waarden.

Stel je een situatie voor die voor veel mensen herkenbaar is. Een jonge tandarts start tien tot twaalf jaar geleden een praktijk met één of twee behandelkamers. In de loop der jaren lopen de onderhoudskosten van de behandelunits steeds verder op. Grote en kleine storingen komen vaker voor en reparaties kosten jaarlijks duizenden euro’s. Soms moet je dagen wachten op service, waarna blijkt dat het probleem nog steeds niet volledig is opgelost. Behandelingen moeten worden verplaatst en uiteindelijk wordt vervanging van de behandelunit onvermijdelijk.

Om het verhaal duidelijker te maken, schakelen we over naar de ik-vorm.

Maar het gaat niet alleen om de behandelunit. Ook alles eromheen begint verouderd te raken. De kasten zijn versleten en de behandelkamer oogt gedateerd. De autoclaaf heb ik drie jaar geleden nog vervangen, maar de desinfector geeft regelmatig foutmeldingen die de monteur maar niet definitief opgelost krijgt.

Ondanks die uitdagingen draait de praktijk goed. Mijn agenda zit vol en er is zelfs een wachtlijst met nieuwe patiënten die ik zou kunnen behandelen als ik meer capaciteit had. In de loop der jaren heb ik een trouwe patiëntenkring opgebouwd in de regio. Veel van hen beschouwen mij als hun vaste tandarts vanwege de persoonlijke band die we hebben opgebouwd. Tegelijkertijd zijn er potentiële nieuwe medewerkers: ervaren collega’s die niet tevreden zijn met hun huidige werkomgeving en die zouden kunnen helpen om de praktijk verder te laten groeien.

Uitbreiden lijkt daarom de logische volgende stap. Een paar extra behandelkamers zouden helpen om aan de vraag te voldoen, maar in mijn huidige pand is daarvoor geen ruimte.

Op ongeveer een kilometer afstand staat echter een ruimte van 150–200 vierkante meter leeg. Het pand staat al zes maanden te huur en lijkt veelbelovend. Het werd eerder als kantoor gebruikt, waardoor de kamers verschillende afmetingen hebben. Er zou wel flink verbouwd moeten worden: wanden verplaatsen, water- en afvoerleidingen aanleggen, de elektrische installatie aanpassen en de houten vloer vervangen, omdat die niet geschikt is voor een tandartspraktijk. De huurprijs is daarentegen redelijk.

Uitdagingen bij de onderhandelingen

De eerste gesprekken met de verhuurder verlopen positief. Hij ziet een succesvolle en betrouwbare tandartspraktijk graag als huurder. Maar zodra ik uitleg hoeveel verbouwing nodig is, verandert de sfeer.

Ik vraag de verhuurder om de kosten te dragen voor het openbreken van de vloeren voor leidingwerk, het verplaatsen van wanden, het aanpassen van de elektrische installatie en het vervangen van de vloer.

Voor de verhuurder betekent dit een forse investering. Hij stelt daarom voor om de huurovereenkomst te verlengen naar 20–25 jaar, met een aanzienlijke huurverhoging, of dat ik de verbouwingskosten zelf betaal.

Ik begin te twijfelen. Een huurcontract voor 25 jaar voelt te lang. In die periode kan er veel veranderen en misschien wil ik over vijf jaar alweer verder uitbreiden.
Als ik de verbouwing zelf betaal, kan dat honderdduizenden euro’s kosten. Bovendien blijft er onzekerheid over de verplichting om het pand aan het einde van de huurperiode weer in oorspronkelijke staat terug te brengen. Zelf optreden als projectleider zou me daarnaast maandenlang tijd kosten die ik eigenlijk aan mijn patiënten moet besteden.

Op zoek naar alternatieven

Terug in mijn huidige praktijk begin ik uit te zoeken welke water-, afvoer- en elektrische aansluitingen een behandelunit eigenlijk nodig heeft en welke oplossingen er op de markt zijn.

Er is verrassend weinig duidelijke informatie te vinden, en wat ik vind maakt de situatie niet veel aantrekkelijker. Vloergebonden behandelunits vereisen vaak ingrijpende en kostbare aanpassingen: de vloer moet worden opengebroken of er zijn zichtbare kabelgoten nodig die de werkruimte beperken.

Dan herinner ik me iets van een tandheelkundige beurs enkele jaren geleden: een plafondgemonteerde behandelunit. De vertegenwoordiger vertelde destijds dat daarvoor slechts beperkte aanpassingen aan water- en elektriciteitsvoorzieningen nodig waren.

Een korte online zoektocht brengt me bij Fimet en het in Finland geproduceerde Neo Ceiling-systeem.

Na contact met Fimet worden de voordelen snel duidelijk. De vloer hoeft niet te worden opengebroken. Dunne water-, lucht- en elektriciteitsleidingen kunnen discreet langs het plafond worden geleid in een kleine, nauwelijks opvallende afdekking.

Leidingen en kabels kunnen bovendien achter wanden of kasten worden weggewerkt. Indien nodig kan de afvoer zelfs eenvoudig worden aangesloten bij een wastafel. Ook hoeven in kleinere kamers geen wanden te worden verplaatst, omdat alleen de patiëntenstoel vloeroppervlak inneemt.

Samen kunnen deze factoren tienduizenden euro’s aan verbouwingskosten besparen. Bovendien kan de apparatuur later relatief eenvoudig worden verplaatst, wat de oplossing ook aantrekkelijk maakt voor verhuurders.

Mondhygiënisten waarderen daarnaast het automatische reinigingssysteem voor de afzuiging. Hierdoor blijft het afzuigsysteem schoon zonder dat daarvoor dagelijks handmatig werk nodig is. Reinigingsmiddel hoeft slechts eenmaal per maand te worden toegevoegd. Dat verlaagt de onderhoudsbehoefte.

Ook de gebruikte materialen spelen een rol. De amalgaamafscheider van de oude unit had regelmatig storingen. Zelfs de oppervlakken van de behandelarm zijn bij Fimet van metaal in plaats van kunststof. Bij oudere kunststof behandelunits kan het materiaal door jarenlang gebruik van desinfectiemiddelen verkleuren van helder wit naar geel.

Het ergonomische ontwerp biedt bovendien meer werkruimte rondom de patiëntenstoel en maakt de toegang voor rolstoelgebruikers eenvoudiger. Dat verbetert zowel de functionaliteit als het comfort in de behandelkamer.

De keuze voor de Fimet Neo Ceiling voelt uiteindelijk als een slimme beslissing. De oplossing is kostenefficiënt, kan aanzienlijke verbouwingskosten besparen en biedt veel flexibiliteit voor zowel de huidige situatie als toekomstige veranderingen.

De moderne functies zijn daarbij een extra voordeel en maken zowel de behandeling van patiënten als het dagelijkse werk van het personeel eenvoudiger. Om de beslissing te vieren, trakteer ik mezelf op een goede kop koffie en een chocolaatje uit het geschenkdoosje dat ik van de vertegenwoordiger van Fimet kreeg. Soms gaan goede beslissingen gepaard met een kleine beloning.